nr 39 / 20 maart 2012
Beste lezer,
Ilse en Fons heten u welkom bij de start van dit nieuwe seizoen. We zijn klaar om u te ontvangen. Ilse met haar culturele en culinaire troeven en Fons met zijn sportieve aspiraties en fotografie-activiteiten. We hebben weer van alles te melden want ook in de voorbije kalme maanden gonsde het in de Ardèche van de activiteiten. Het seizoen “2012” ziet er veelbelovend uit, we barsten van de plannen, veel plezier dus met dit Bengeltje.
De winter
Eerst was hij een genot en later werd hij een gesel, de winter van 2011/12. Lang bleven de temperaturen abnormaal hoog, het leek meer zomer dan winter. Hartje winter aten we buiten in het zonnetje, niet normaal, ook niet hier in Zuid-Frankrijk. Ook de sneeuw en andere neerslag liet het afweten in november/december. Maar in de loop van januari begon het gelukkig stevig te sneeuwen. Bij ons in Antraigues stelde dit als steeds weinig voor, enkele dagen enkele centimeters, dat was het. Maar op de hoogvlakte, zo’n half uurtje per
auto naar het noorden viel er een flink pak en daar konden de ski’s worden ondergebonden. Begin februari vonden we dat het tijd was om onze sneeuwbanden uit te testen en reden we richting Les Estables, een heus wintersportdorpje dat op ca 1.200 meter hoogte ligt. Ons plan was om een wandeling te maken op de Mont Mezènc, de hoogste berg van de Ardèche. Ons doel: de top die zich bevindt op 1.753 meter. Het kan daarboven spoken door de wind die je van alle kanten bestookt. Maar we waren voorbereid zoals je kan zien op de
foto’s. We hadden een zonnige dag uitgekozen met relatief weinig wind en daar hadden we geluk mee. Raquettes onder de schoenen vonden we niet nodig maar toen we tijdens het afdalen een andere route namen zaten we toch regelmatig tot onze knieën in de Tiefsnee, vooral daar waar de wind de sneeuw had opgehoopt. De beklimming was spectaculair door de heldere vergezichten op de Alpen en door de sprookjesachtige sneeuwlandschappen onder de naaldbomen.
Als “echte alpinisten” bleven we maar even op de top (veel te koud!) en we daalden voorzichtig af om met natte sokken en broek na aankomst in een café in Les Estables te duiken en daar op te drogen naast de kachel en om ons te verwarmen met een beker hete chocolademelk. Toen we na een half uurtje rijden Antraigues weer naderden deed het onwezenlijk aan om daar geen vlok sneeuw aan te treffen. We wisten dit maar het blijft gek dat we vlakbij een volstrekt ander klimaat wonen. De door ons gemaakte wandeling is overigens ook heel mooi in de zomer, we hebben er wandelkaartjes van liggen.
auto naar het noorden viel er een flink pak en daar konden de ski’s worden ondergebonden. Begin februari vonden we dat het tijd was om onze sneeuwbanden uit te testen en reden we richting Les Estables, een heus wintersportdorpje dat op ca 1.200 meter hoogte ligt. Ons plan was om een wandeling te maken op de Mont Mezènc, de hoogste berg van de Ardèche. Ons doel: de top die zich bevindt op 1.753 meter. Het kan daarboven spoken door de wind die je van alle kanten bestookt. Maar we waren voorbereid zoals je kan zien op de foto’s. We hadden een zonnige dag uitgekozen met relatief weinig wind en daar hadden we geluk mee. Raquettes onder de schoenen vonden we niet nodig maar toen we tijdens het afdalen een andere route namen zaten we toch regelmatig tot onze knieën in de Tiefsnee, vooral daar waar de wind de sneeuw had opgehoopt. De beklimming was spectaculair door de heldere vergezichten op de Alpen en door de sprookjesachtige sneeuwlandschappen onder de naaldbomen. Als “echte alpinisten” bleven we maar even op de top (veel te koud!) en we daalden voorzichtig af om met natte sokken en broek na aankomst in een café in Les Estables te duiken en daar op te drogen naast de kachel en om ons te verwarmen met een beker hete chocolademelk. Toen we na een half uurtje rijden Antraigues weer naderden deed het onwezenlijk aan om daar geen vlok sneeuw aan te treffen. We wisten dit maar het blijft gek dat we vlakbij een volstrekt ander klimaat wonen. De door ons gemaakte wandeling is overigens ook heel mooi in de zomer, we hebben er wandelkaartjes van liggen.
Na de sneeuw kwam de kou en dat is heel normaal in februari maar zo extreem als de Ardèche dit jaar werd getroffen was zeer abnormaal. We hebben nog nooit gezien dat de Volane, die beneden ons huis stroomt bevriest maar deze foto van een waterval op enkele
kilometers stroomafwaarts toont dat het dit jaar wel extreem was. Een afwatering vlakbij ons huis was compleet bevroren, ook al een zeldzaam fenomeen. Veel huizen in de omgeving zaten zonder stromend water vanwege bevroren leidingen en wij waren een van hen. Al eerder meldden we dat wij niet zijn aangesloten op de gemeentelijke waterleiding maar compleet zelf in ons water voorzien met een eigen bron. Als dit water in beweging blijft is er normaal gezien niets aan de hand maar de extreem lage temperatuur, gecombineerd met de harde ijskoude noordenwind deed het water bevriezen aan het einde van onze overflow. Dus kwam het water stil te staan in de leiding en bevroor direct. Eenmaal dat dit is gebeurd kan je maar een ding doen: wachten tot het dooit. Dat duurde 2 weken. Inderdaad: we zaten 2 weken zonder water uit de kraan en “inventando” (die uitdrukking leerden we in Cuba) was de boodschap. Gelukkig waren er geen gasten, dat zou een extra complicatie zijn geweest. We haalden emmers water uit het riviertje om de toiletten door te spoelen, bij de boer vulden we jerrycans met water dat we in ketels op de houtkachels zetten om warm water te hebben. Douchen deden we bij de buren. En toen na 14 dagen het water ontdooid was ontkurkten we een fles champagne want we vonden dat we dat wel hadden verdiend. Wat was het een zalige ervaring om weer heerlijk in ons eigen huis te kunnen douchen , dat zijn mooie momenten in het leven!
kilometers stroomafwaarts toont dat het dit jaar wel extreem was. Een afwatering vlakbij ons huis was compleet bevroren, ook al een zeldzaam fenomeen. Veel huizen in de omgeving zaten zonder stromend water vanwege bevroren leidingen en wij waren een van hen. Al eerder meldden we dat wij niet zijn aangesloten op de gemeentelijke waterleiding maar compleet zelf in ons water voorzien met een eigen bron. Als dit water in beweging blijft is er normaal gezien niets aan de hand maar de extreem lage temperatuur, gecombineerd met de harde ijskoude noordenwind deed het water bevriezen aan het einde van onze overflow. Dus kwam het water stil te staan in de leiding en bevroor direct. Eenmaal dat dit is gebeurd kan je maar een ding doen: wachten tot het dooit. Dat duurde 2 weken. Inderdaad: we zaten 2 weken zonder water uit de kraan en “inventando” (die uitdrukking leerden we in Cuba) was de boodschap. Gelukkig waren er geen gasten, dat zou een extra complicatie zijn geweest. We haalden emmers water uit het riviertje om de toiletten door te spoelen, bij de boer vulden we jerrycans met water dat we in ketels op de houtkachels zetten om warm water te hebben. Douchen deden we bij de buren. En toen na 14 dagen het water ontdooid was ontkurkten we een fles champagne want we vonden dat we dat wel hadden verdiend. Wat was het een zalige ervaring om weer heerlijk in ons eigen huis te kunnen douchen , dat zijn mooie momenten in het leven!De fotografie
De reserveringen voor de fotografieactiviteiten bij L’Angelot in 2012 lopen zo goed dat we hebben besloten om een nog ruimer programma aan te bieden in 2013. We lopen hiermee wel een beetje vooruit op de feiten maar nu kunnen we al zeggen dat we volgend jaar gedurende 8 maanden fotografieweken gaan organiseren en tevens eendaagse fotografietochten door de Ardèche. De weken lopen weer van zaterdag tot zaterdag en de eendaagse tocht kan op elke dag van de week. Tijdens de 4 koude maanden liggen we stil met fotografie, dat wil zeggen: januari, februari, november en december 2013. Van maart t/m oktober 2013 zijn we er helemaal klaar voor met een almaar uitgebreider scala aan locaties om te gaan fotograferen. Welk onderwerp er ook wordt gekozen, het is altijd “typisch Ardèche”! Daar kan je heel veel kanten mee op, dat bewijzen de foto’s van de deelnemers die bij ons zijn geweest. Zie: ardeche-images.com
Overigens is er in 2012 nog mogelijkheid om deel te nemen aan een foto-week of dag. Door in het menu te klikken op “fotografie” kan u zien wanneer er nog vrije plaatsen zijn.
De Ardèchoise
“When I’m Sixty-Four “ zongen de Beatles in 1967 en de leeftijd van 64 jaren heeft sindsdien een mythische betekenis gekregen voor sommige mannen. Zoals Fons, die toch zo graag nog eens een mooie sportprestatie wilde leveren voordat de fysiek helemaal het nakijken geeft. Als je in de Ardèche woont zijn er twee grote jaarlijkse evenementen van duursport waar iedereen aan kan deelnemen. In november is dat de Marathon International des Gorges de l’Ardèche. Per kano of kajak peddel je dan met duizenden anderen van het startpunt in Vallon-Pont d’Arc door de gorges naar het 32 km stroomafwaarts gelegen St. Martin d’Ardèche. Watersporten zijn niet mijn “ding”, het kan bovendien behoorlijk fris zijn in november dus die sportieve uitdaging zag ik niet zitten.
Maar in juni is er een nog groter evenement: de grootste wielerwedstrijd ter wereld, de Ardèchoise. Jaren dacht ik er over om eens mee te doen maar er was altijd wel een smoes om het een jaartje uit te stellen. Totdat enkele maanden geleden Roger, een Belgische vriend, aan mij informatie vroeg over de Ardèchoise. “Doe jij soms mee?” vroeg ik hem en toen hij “Ja” zei dacht ik bij mijzelf: “Dit is mijn kans”. Dus heb ik Ilse lief aangekeken (die bedenkelijk terugkeek) en enkele dagen later hebben Roger en ik samen ingeschreven en zijn we inmiddels volop in training. Natuurlijk hopen Roger en Fons dat ze op zaterdag 16 juni 2012, na 220 km door de bergen, broederlijk de finish zullen bereiken zoals deze twee
anonieme fietsers vorig jaar deden. Mocht iemand zich aangesproken voelen om ook deel te nemen? Laat het maar weten! De site: www.ardechoise.com
anonieme fietsers vorig jaar deden. Mocht iemand zich aangesproken voelen om ook deel te nemen? Laat het maar weten! De site: www.ardechoise.comDe lente-wandelingen
Half maart 2012 kregen we bezoek van Stef en Sjat uit Ekeren (Antwerpen). Zij waren lang geleden de allereersten die ons met een bezoek vereerden. We waren begin januari 2003 nét aangekomen in Antraigues en Stef en Sjat arriveerden enkele dagen later om ons te helpen met het inrichten en verbouwen van het huis. Sindsdien zijn zij vrijwel elk jaar op bezoek geweest en zonder uitzondering zijn dit steeds gezellige dagen. Steeds maken we samen stevige wandelingen zoals ditmaal:
Op 15 maart: Wandeling langs de Gorges de l’Ardèche
We rijden met de auto in krap een uur naar Vallon-Pont-d’Arc waar de wandeling start. Eerst leidt die door oude steegjes van het stadje maar al snel laten we het dorp achter ons. We wandelen langs “Le Vieux Vallon”, de ruïnes van wat ooit het dorp was. Het pad leidt steil omhoog naar het boven de rivier de Ardèche gelegen plateau. Onderweg zien we beurtelings palm, naaldbomen, eik en kastanjes. De maagdenpalm bloeit overal tussen het groene gebladerte. De vergezichten zijn adembenemend. Alhoewel de lente nog moet beginnen brandt de zon al op onze bol. Wandelaars komen we niet tegen: we wanen ons alleen in deze grandioze natuur. Plots duikt rechts van ons tussen de bomen een natuurfenomeen op: de Pont d’Arc, de door de rivier uitgesleten rotsen. We kennen deze boog goed, we zijn er talloze malen met een kayak onderdoor gevaren maar... .jpg)
nooit hebben we hem aanschouwd vanuit de hoogte. Spectaculair! Iets verder staan we op het randje van de klifrotsen met de Pont d’Arc beneden ons. We beseffen dat onder ons de Grotte Chauvet zich bevindt waar de oudste prehistorische rotstekeningen ter wereld zijn gevonden. Even later dalen we af naar de rivier en genieten van de meegebrachte picknick. Als we daarna vlak
langs de Pont d’Arc wandelen kunnen we de volgende serene foto
maken: geen kayak te zien, geen toerist op de strandjes, het meest toeristische plekje van de Ardèche in volmaakte rust.
nooit hebben we hem aanschouwd vanuit de hoogte. Spectaculair! Iets verder staan we op het randje van de klifrotsen met de Pont d’Arc beneden ons. We beseffen dat onder ons de Grotte Chauvet zich bevindt waar de oudste prehistorische rotstekeningen ter wereld zijn gevonden. Even later dalen we af naar de rivier en genieten van de meegebrachte picknick. Als we daarna vlaklangs de Pont d’Arc wandelen kunnen we de volgende serene foto
maken: geen kayak te zien, geen toerist op de strandjes, het meest toeristische plekje van de Ardèche in volmaakte rust. Op 16 maart: Wandeling rond het Kasteel van Boulogne 
Ditmaal duurt de autorit korter: na een half uur parkeren we in St. Michel de Boulogne en wandelen direct de groene natuur in van de Ardèche. Vanochtend is het frisser, een beetje mistig
maar gelukkig droog en we troosten ons in de wetenschap dat de meteo zon heeft voorspeld voor de middag. En zo klopte het precies. De windjacks doen aanvankelijk goede dienst en wandelend tussen de kastanjeboomgaarden zien we steeds meer blauwe gaatjes verschijnen tussen het wolkendek. Het is hier een heel ander gebied dan gisteren. Toen wandelden we over de krijtrotsen, nu is het vooral graniet. Gisteren wandelden we urenlang door de bossen en vandaag
passeren we kleine gehuchten, het een nog authentieker dan het ander. De grote variëteit van de Ardèche openbaart zich ten volle aan ons tijdens deze 2 wandelingen. We bevinden ons in een lang gerekt departement (van noord naar zuid) dat verschillende klimaatzones beslaat. Vulkanisch basalt, graniet en kalk: je treft het allemaal aan in de Ardèche. Gevoegd bij grote hoogte- en temperatuurverschillen zorgt dit voor een diversiteit aan flora die z’n weerga niet kent.
maar gelukkig droog en we troosten ons in de wetenschap dat de meteo zon heeft voorspeld voor de middag. En zo klopte het precies. De windjacks doen aanvankelijk goede dienst en wandelend tussen de kastanjeboomgaarden zien we steeds meer blauwe gaatjes verschijnen tussen het wolkendek. Het is hier een heel ander gebied dan gisteren. Toen wandelden we over de krijtrotsen, nu is het vooral graniet. Gisteren wandelden we urenlang door de bossen en vandaag
passeren we kleine gehuchten, het een nog authentieker dan het ander. De grote variëteit van de Ardèche openbaart zich ten volle aan ons tijdens deze 2 wandelingen. We bevinden ons in een lang gerekt departement (van noord naar zuid) dat verschillende klimaatzones beslaat. Vulkanisch basalt, graniet en kalk: je treft het allemaal aan in de Ardèche. Gevoegd bij grote hoogte- en temperatuurverschillen zorgt dit voor een diversiteit aan flora die z’n weerga niet kent. We onderbreken de wandeling voor een picknick. Gezeten naast een kleine wijngaard, met zicht op het vulkanische gebied de Coiron. Het is hier volkomen stil, alleen een laag overvliegende helikopter verstoort de weldadige rust even maar daarna genieten we weer des te meer van stilte en panorama. Er staat een “cabane” naast de wijngaard en natuurlijk dromen we (zoals vaak) hardop: “Als we die cabane nu eens voor een klein prijsje konden kopen en opknappen….jpg)
Wat zou dat een idyllisch plekje zijn om er regelmatig te vertoeven met vrienden, om te lezen, te schrijven, te schilderen, om te wandelen, te discussiëren, om lekker te koken…”. Heerlijke dromen, we vergeten dan haast dat we zelf al wonen op een plek die in feite nog veel mooier is! Nadat eetlust en dorst zijn gestild en gelest wandelen we welgemoed door richting van het imposante kasteel van Boulogne. Vol ontzag wandelen we er omheen en we zijn onder de indruk van het
gebouw en vooral ook van de majestueuze omgeving. Wat een plek!
Wat zou dat een idyllisch plekje zijn om er regelmatig te vertoeven met vrienden, om te lezen, te schrijven, te schilderen, om te wandelen, te discussiëren, om lekker te koken…”. Heerlijke dromen, we vergeten dan haast dat we zelf al wonen op een plek die in feite nog veel mooier is! Nadat eetlust en dorst zijn gestild en gelest wandelen we welgemoed door richting van het imposante kasteel van Boulogne. Vol ontzag wandelen we er omheen en we zijn onder de indruk van hetgebouw en vooral ook van de majestueuze omgeving. Wat een plek!
Zin om een van deze wandelingen te maken? Wij delen graag onze informatie!
De tamme kastanje
Een stekelig bolster, een bruin velletje en een witte kern, dat is de kastanje, het nationaal symbool van de Ardèche. Rondom L’Angelot staan honderden van die machtige bomen. Je kan er tussendoor wandelen wanneer je het wandelpad neemt richting van het kasteel van Craux. Dat eeuwenoude pad doorkruist ons domein en wandelaars hebben er recht van doorgang. Het pad was vroeger de enige verbinding om van Antraigues naar Genestelle te gaan. Te voet, met ezels of te paard. Tijdens de kastanje oogst (okt/nov) was het er een drukte van belang met zwaar beladen ezels die de vruchten naar beneden sjouwden waar ze werden overgeladen in door paarden getrokken karren naar hun eindbestemming. 
Eéuwenlang was de tamme kastanje in al zijn variaties de voornaamste voedingsbron voor de arme mensen in de Ardèche. Aten ze allemaal kastanjes? Waarschijnlijk wel, want al het brood uit deze streek werd vroeger gebakken van kastanje meel. Om tarwe en gerst te verbouwen of te kopen waren de bewoners te arm. Nu onder andere het toerisme de streek een welvarender koers in heeft getrokken, blijft de dankbaarheid voor de kastanje onverminderd van kracht.
Van de tweehonderd soorten tamme kastanjes komen er vijfenzestig uit de Ardèche. De rijke oogst is een gevolg van zorgvuldige selectie en enten gedurende meer dan vijfhonderd jaar. Er bestaan twee soorten tamme kastanjes: de marron en de châtaigne. De marron bestaat uit slechts één kern, de châtaigne bestaat uit twee door een tussenwand gescheiden kernen. De tamme kastanje wordt nog steeds de broodboom van de Ardèche genoemd. Toch werden de kastanjebomen vanaf de 18e eeuw steeds meer vervangen door moerbeibomen. Die voorzagen de rupsen van voedsel, rupsen die de zijdedraad produceerden die werd verwerkt in de zijdemolens die overal langs de riviertjes werden gebouwd. Die zijdeteelt bracht meer op en dus werd de Ardèche in korte tijd van de ene monocultuur (kastanjes) in de volgende (zijde) gekatapulteerd. De zijdeindustrie is ter ziele en toerisme is nu de voornaamste bron van inkomsten. Maar gelukkig is de kastanje nooit helemaal verdwenen, in tegendeel!
Wie einde zomer door de Ardèche rijdt kan zijn hart ophalen: de mooie knalgroene stekelige bolsters zijn alom aanwezig. Een spectaculair gezicht! Op veel plaatsen worden de boomgaarden nog goed onderhouden en vindt in het najaar de oogst plaats. Het rapen van de
oogst is arbeidsintensief. Een enkele boom levert 60 tot 70 kilo kastanjes en per persoon raapt men gemiddeld 10-15 kg. Na het drogen van de kastanje laat men deze 24 uur in water weken. Het kastanjevlees wordt gemalen in watermolens die over voldoende kracht beschikken, dankzij de vele rivieren en bronnen in de Ardèche.
oogst is arbeidsintensief. Een enkele boom levert 60 tot 70 kilo kastanjes en per persoon raapt men gemiddeld 10-15 kg. Na het drogen van de kastanje laat men deze 24 uur in water weken. Het kastanjevlees wordt gemalen in watermolens die over voldoende kracht beschikken, dankzij de vele rivieren en bronnen in de Ardèche.Naast het befaamde "pain de chataigne" dat onze bakkerin Caroline enkele malen per week bakt in de vorm van een heuse kastanje, is er een veelvoud van overheerlijke producten op basis van kastanje zoals: confiture, sauzen, ijs, biscuits, pralines etc. Natuurlijk kan je op elke
markt in de Ardèche van een puntzakje gepofte kastanjes genieten. In Saint Privat vind je de Biscuiterie Les Chataignettes waar J. Philippe, begenadigd banketbakker, tovert met kastanjemeel om de verrukkelijkste gerechten te creëren zoals bitterkoekjes en dunne pannenkoeken met een laagje chocolade. Samen met zijn echtgenote haalt hij alles uit het kastanjemeel.
markt in de Ardèche van een puntzakje gepofte kastanjes genieten. In Saint Privat vind je de Biscuiterie Les Chataignettes waar J. Philippe, begenadigd banketbakker, tovert met kastanjemeel om de verrukkelijkste gerechten te creëren zoals bitterkoekjes en dunne pannenkoeken met een laagje chocolade. Samen met zijn echtgenote haalt hij alles uit het kastanjemeel. De Marron Glacé
In Aubenas (een kwartiertje van L’Angelot) kan u de fabriek bezoeken van Christophe Sabaton, de man die over de gehele wereld bewondering oogst met zijn geglaceerde kastanjes. Drie generaties hebben ze met veel inzet en groot enthousiasme de kastanje toegevoegde waarde gegeven. In 2007 bestond het bedrijf 100 jaar.
De bereidingswijze is complex, hetgeen men er door toevoeging van diverse ingrediënten mee bereikt streelt de huig. Meer dan 1000 ton geglaceerde kastanjes exporteert men over de gehele aardkloot. Een proces dat z'n oorsprong in Italië vindt, maar waaraan de Ardèche spraak- en smaakmakende elementen toevoegt. Alleen de beste soorten kastanjes zijn goed genoeg. Christophe's laatste troef is een AOC kastanje die ook wordt geoogst op het domein van L'Angelot. Met toevoeging van weinig suiker ontwikkelt hij een product dat in alle puurheid heerlijk smaakt. Hun site: http://www.sabaton.fr
Twee kastanjemusea
In Joyeuse (45 min naar het zuiden) vind je het Museum van de Tamme Kastanjes (400 m²). Het is gevestigd in een 17e eeuws klooster van de Oratorianen, het historische centrum van dit charmante stadje. Het vertelt in woord en beeld de historie van de streek en de cultuur van de kastanje in de Cévennen. Naast uitgebreide botanische uitleg leert men hier alles over de teelt, toont het gereedschap voor het pellen van de bosvrucht en de juiste manier om de kastanjes te drogen. Verder: meubelen van kastanjehout (die uit een holle stam heten berie). In de oude eetzaal is het gereedschap-van-toen uitgestald: de wijnbouw, het kweken van zijderupsen, veeteelt, vlechtwerk en schoenmakerij.
In St. Pierreville (30 minuten naar het noorden door een spectaculaire natuur) bevindt zich La Maison du Châtaignier. “Aarzel niet, kom binnen en ontdek de wereld van de kastanje ...”, zo staat het in hun folder. Het museum vertelt het verhaal van de relatie tussen de mens, zijn Ardèchoise hellingen en de "broodboom".
De Gard
Wanneer je de passernaald prikt op Antraigues kan je cirkels maken van een half uur, 'n uur of laten we zeggen 2 uur. Binnen die cirkels is er een haast onbeperkt aantal fantastische daguitstappen te doen en op een zonnige zaterdag aan het begin van afgelopen winter besloten we om een bezoek te brengen aan Uzès en aan de Pont du Gard. Deze bestemmingen vallen nét binnen de 2 uur. Althans in voor- en najaar want in het hoogseizoen doe je er wel iets langer over... We besluiten op zaterdag te gaan want dan vindt in Uzès een grote provençaalse markt plaats op de Place des Herbes. Je kan haast geen mooier plekje voorstellen om rond te kuieren, te fotograferen en om te genieten van al het moois en lekkers dat hier is uitgestald zoals
deze olijven. Na de markt genieten we van een lichte lunch op een van de talloze intieme terrasjes waar je in alle seizoenen aan een beetje zon voldoende hebt om aangenaam te vertoeven. Begin van de middag rijden we nog iets zuidelijker om na een half uur aan te komen bij de Pont du Gard. Lange geleden gingen we hier vaak zwemmen met de kids en het is dus met een vleugje weemoed en een snuifje nostalgie dat Ilse hier voor dat indrukwekkende
monument staat. In dit seizoen zijn er bijna geen bezoekers en dat geeft ons de gelegenheid om in alle rust rond te wandelen. Ik heb alleen m'n platte compact camera bij me maar het monument is zo indrukwekkend dat er haast als vanzelf aardige foto's van komen. De
Pont du Gard is een romeins aquaduct waarmee de stad Nîmes van water werd voorzien vanuit bronnen bij het hoger gelegen Uzès. We spreken dan van het begin van onze jaartelling. Er is een geweldig museum waar de bouw van het aquaduct wordt uitgelegd. Het was een mooie en interessante dag.
deze olijven. Na de markt genieten we van een lichte lunch op een van de talloze intieme terrasjes waar je in alle seizoenen aan een beetje zon voldoende hebt om aangenaam te vertoeven. Begin van de middag rijden we nog iets zuidelijker om na een half uur aan te komen bij de Pont du Gard. Lange geleden gingen we hier vaak zwemmen met de kids en het is dus met een vleugje weemoed en een snuifje nostalgie dat Ilse hier voor dat indrukwekkende monument staat. In dit seizoen zijn er bijna geen bezoekers en dat geeft ons de gelegenheid om in alle rust rond te wandelen. Ik heb alleen m'n platte compact camera bij me maar het monument is zo indrukwekkend dat er haast als vanzelf aardige foto's van komen. De Pont du Gard is een romeins aquaduct waarmee de stad Nîmes van water werd voorzien vanuit bronnen bij het hoger gelegen Uzès. We spreken dan van het begin van onze jaartelling. Er is een geweldig museum waar de bouw van het aquaduct wordt uitgelegd. Het was een mooie en interessante dag.De heimwee
Zo nu en dan komt er wel eens een ietsepietsie heimwee bij ons naar boven. Gelukkig duurt dit nooit lang. We verlieten B/NL 10 jaar geleden om in de Ardèche een chambres d’hôtes te starten. Vol verwachting van dit nieuwe leven, we droomden en fantaseerden wat af. We zien ons nog liggen in 2001 op een strandje in Costa Rica, palaverend over ons plan: “boerderijtje in de Provence”. Nu is het tijdstip gekomen om terug te blikken en tevens… om een blik vooruit te werpen. Het werd geen “Provence” maar “Ardèche” en het project verliep heel voorspoedig. We werden tien Franse jaren ouder, geen “tropenjaren” maar wel heel intensieve jaren met talloze ontmoetingen,
vriendschappen en avonturen. We leefden volop tien jaren die we voor geen goud hadden willen missen en waarop we met voldoening terug kijken, maar toch… af en toe komt de gedachte bij ons op: “Gaan we ooit terug naar de lage landen?” Een tikkeltje heimwee…?
vriendschappen en avonturen. We leefden volop tien jaren die we voor geen goud hadden willen missen en waarop we met voldoening terug kijken, maar toch… af en toe komt de gedachte bij ons op: “Gaan we ooit terug naar de lage landen?” Een tikkeltje heimwee…?Voorlopig is ons stellige antwoord: “Nee, zeker nu nog niet”, wie weet “ooit” maar dat laten we over aan de toekomst. Toch betrappen we elkaar erop dat we wel eens onafhankelijk googlen naar huizen in B/NL. Ilse zoekt dan in de omgeving van Antwerpen, Fons richt zich meer op het Limburgse heuvelland. Toevallig ieders geboortestreek…toeval of is het toch een beetje heimwee dat de kop opsteekt? Meestal zijn deze buien van korte duur. We zijn zielsgelukkig
in de Ardèche waar we goede vrienden, activiteiten, inspiratie, ruimte, rust en natuur hebben gevonden in een stress-loos leven waarbij we ons kiplekker voelen en waarop we nog lang niet zijn uitgekeken. Wat wil een mens nog meer? Nooit zijn we bang geweest om schepen achter ons te verbranden en om nieuwe wegen in te slaan. Maar met het vorderen der jaren neigen we nu meer naar “diepgang en bezinning” in plaats van naar “veranderen om te veranderen” zoals we dat in ons jeugdig enthousiasme beleden. Dat klinkt misschien een beetje blasé en zo is het niet bedoeld maar het is nochtans de waarheid. We voelen ons bevoorrecht dat we überhaupt in de positie zijn om zo elitair te kunnen redeneren.
in de Ardèche waar we goede vrienden, activiteiten, inspiratie, ruimte, rust en natuur hebben gevonden in een stress-loos leven waarbij we ons kiplekker voelen en waarop we nog lang niet zijn uitgekeken. Wat wil een mens nog meer? Nooit zijn we bang geweest om schepen achter ons te verbranden en om nieuwe wegen in te slaan. Maar met het vorderen der jaren neigen we nu meer naar “diepgang en bezinning” in plaats van naar “veranderen om te veranderen” zoals we dat in ons jeugdig enthousiasme beleden. Dat klinkt misschien een beetje blasé en zo is het niet bedoeld maar het is nochtans de waarheid. We voelen ons bevoorrecht dat we überhaupt in de positie zijn om zo elitair te kunnen redeneren. Hier in de Ardèche kunnen we onszelf zijn, daar heb je niet zoveel karakter en moraal voor nodig. Uit de dagelijkse gesprekken met onze gasten uit alle delen van Europa (en daarbuiten) horen we andere verhalen. Vaak zit men in een maalstroom die is opgelegd door media, politiek, collega’s, vrienden, kinderen. Trends, hypes en modes strijden om de macht. En het is treffend: men is dan stik jaloers op ons die weinig merken van al die dwaze zaken maar tegelijkertijd zou men voor geen geld van de wereld met ons willen ruilen. Die contradictie komen we vaak tegen en het is onmogelijk voor ons om daar iets van te snappen. Het enige dat we kunnen verzinnen om deze houding te duiden is “conditionering”, het vastgeklonken zitten aan de mores van de “rat race” en aan het tijdperk van facebook en google+, om maar eens iets te noemen. Met deze technologieën is niets mis, in tegendeel, ze zijn uiterst nuttig en vermakelijk maar zodra ze een dwangmatig karakter krijgen dan wordt er een grens overschreden en het is die grens die we in de Ardèche duidelijk waarnemen maar die volgens de verhalen van veel van onze chambres d’hotes gasten niet meer zo duidelijk is in hun maatschappelijk leven. Velen worstelen ermee, “maar ja”, zeggen ze dan, “je hoort er niet meer bij als je hier niet aan mee doet”. Een weinig relevante redenering dunkt ons, zo’n non-argument kan toch niet anders dan op den duur onbevredigend zijn. “Welnee”, antwoorden wij dus op onze beurt: “wij horen er helemaal bij, ook zonder fb en g+”!
Tja, en dan komt het vaak tot intense discussies waarbij men de gelegenheid te baat neemt om hier bij L’Angelot, op dit vredige plekje
onder de kastanjebomen, zijn hart te luchten. Dat zijn gedenkwaardige avonden met gesprekken die vaak daags erna voort worden gezet na het ontbijt. Gesprekken waarbij we vaak nader tot elkaar komen. Want laten we wel wezen: als je hier al 10 jaar woont op deze heuvel, midden in de natuur, met een klein dorpje op wandelafstand, dan raak je toch wel een beetje los van de wereld van de “grote stad”. En uiteindelijk is dat ook onze bedoeling geweest: afstand nemen van die
grote stad en alle lelijks dat daaraan vast zit. En kiezen voor het missen van alle moois wat die grote stad biedt en dat ons hier ontbreekt. Enfin: het blijft een wisselwerking, we zullen er wel nooit uitkomen. Het blijft malen: de zaligheid van de Ardèche versus de troeven van de lage landen, uiteindelijk ons thuisland. “Bahala nah”, zeggen ze in de Filipijnen, “Come what may”, vrij vertaald: “We zien wel wat morgen ons zal brengen”. Intens contact met onze familie en vrienden is een vanzelfsprekendheid voor ons. Daarvoor hoeven ze hier niet om de hoek te wonen, alhoewel de vrienden “om de hoek” er ook toe doen! Ons gezin woont verspreid over 4 landen (NL/B/D/F) en dat is toch hartstikke mooi! Dankzij de moderne communicatiemiddelen en tgv/vliegtuig/auto zien en spreken we elkaar zowat wekelijks en vaak dagelijks, wat wil je nog meer? Met alle informatie die hier binnen en buiten wandelt en vooral vanwege de tijd die we ervoor vrij kunnen maken omdat we verlost zijn van de “9 to 5 job” houden we een scherp oog op wat er gebeurt in de wereld. We kijken er vaak vanop wanneer gasten verbaasd opmerken: “Jullie weten beter dan wij wat er in de wereld gaande is”. Een typisch geval van perceptie, ze gingen ervan uit dat wij hier “geïsoleerd” leven, ver van het land waar wij “thuishoren” en dat we dus wel verstoken zullen zijn van informatie over wat er buiten de Ardèche gebeurt. Groot is dan de verwondering dat hier niets van klopt: wij staan met een voet in het platteland van de Ardèche en met de andere voet staan we stevig in de rest van de wereld om het maar even zo uit te drukken. Daarvoor hoeven we natuurlijk niet constant op reis te zijn (alhoewel we ons best doen), de wereld van het “www” doet wonderen en daarvan maken we gretig gebruik.
onder de kastanjebomen, zijn hart te luchten. Dat zijn gedenkwaardige avonden met gesprekken die vaak daags erna voort worden gezet na het ontbijt. Gesprekken waarbij we vaak nader tot elkaar komen. Want laten we wel wezen: als je hier al 10 jaar woont op deze heuvel, midden in de natuur, met een klein dorpje op wandelafstand, dan raak je toch wel een beetje los van de wereld van de “grote stad”. En uiteindelijk is dat ook onze bedoeling geweest: afstand nemen van die grote stad en alle lelijks dat daaraan vast zit. En kiezen voor het missen van alle moois wat die grote stad biedt en dat ons hier ontbreekt. Enfin: het blijft een wisselwerking, we zullen er wel nooit uitkomen. Het blijft malen: de zaligheid van de Ardèche versus de troeven van de lage landen, uiteindelijk ons thuisland. “Bahala nah”, zeggen ze in de Filipijnen, “Come what may”, vrij vertaald: “We zien wel wat morgen ons zal brengen”. Intens contact met onze familie en vrienden is een vanzelfsprekendheid voor ons. Daarvoor hoeven ze hier niet om de hoek te wonen, alhoewel de vrienden “om de hoek” er ook toe doen! Ons gezin woont verspreid over 4 landen (NL/B/D/F) en dat is toch hartstikke mooi! Dankzij de moderne communicatiemiddelen en tgv/vliegtuig/auto zien en spreken we elkaar zowat wekelijks en vaak dagelijks, wat wil je nog meer? Met alle informatie die hier binnen en buiten wandelt en vooral vanwege de tijd die we ervoor vrij kunnen maken omdat we verlost zijn van de “9 to 5 job” houden we een scherp oog op wat er gebeurt in de wereld. We kijken er vaak vanop wanneer gasten verbaasd opmerken: “Jullie weten beter dan wij wat er in de wereld gaande is”. Een typisch geval van perceptie, ze gingen ervan uit dat wij hier “geïsoleerd” leven, ver van het land waar wij “thuishoren” en dat we dus wel verstoken zullen zijn van informatie over wat er buiten de Ardèche gebeurt. Groot is dan de verwondering dat hier niets van klopt: wij staan met een voet in het platteland van de Ardèche en met de andere voet staan we stevig in de rest van de wereld om het maar even zo uit te drukken. Daarvoor hoeven we natuurlijk niet constant op reis te zijn (alhoewel we ons best doen), de wereld van het “www” doet wonderen en daarvan maken we gretig gebruik.Google+ en facebook kunnen vanzelfsprekend een verrijking zijn, evenals al die andere sociale media maar zeg eens eerlijk: als je uit gaat van je eigen sociale inlevingsvermogen, dan heb je die technische hoogstandjes toch helemaal niet nodig? Hier in de Ardèche spreken we met elkaar af voor een stevige wandeling en dan tetteren we wat af i.p.v. te twitteren of we nodigen elkaar uit voor een dineetje met 4 of 6 en dan neemt iedereen iets te eten en te drinken mee en we communiceren honderduit en vergeten dat er ook nog skype & sms & chat en wat alsnog bestaat. En tussen al die gastronomische bacchanalen door bellen we elkaar. Heel ouderwets: met de telefoon! En die heimwee dan? Valt dik mee!
Ziezo, dit was 'm: het voorlaatste Bengeltje.
Nummer 40 volgt dit najaar en na 10 jaar elk seizoen een nieuwsbrief stoppen we ermee. Of we uitgeschreven zijn? Welnee! We blijven wel een "nieuwspagina" up-to-date houden maar omdat we vanaf 2013 iets minder B&B en iets meer andere dingen willen doen lijkt ons dit een mooi moment om te stoppen met Het Bengeltje in deze vorm.
Tussen alle activiteiten door werken we lustig voort aan het jubileumboek "10 jaar in de Ardèche". Info volgt dit najaar in de laatste Bengel.
A bientôt chez L'Angelot!
Ilse & Alphonse
